…και ο ηλιος καιει σαν… να μην το πω και εχει εκκλησια αυριο.
Δεν παλευεται η ζεστη και η ΕΜΥ ειπε οτι θα εχει μπουρινι, που ειναι το μπουρινι οεο?
Ορεχτικο:
Τοσημερινο θεμα που θα θιξουμε ειναι αυτο της θαλασσεΩΣ και ειναι αφιερωμενο σε αυτους που εμειναν στην πολη οπως εγω, ωρα καλη.
Κυριως πιατο:
Δεν θελω θαλασσα, δεν κανει γιατι καιγομαι, παθαινω εγκαυματα απο τον ηλιο, πασαλειβομαι καθε 45 λεπτα με αντηλιακο οπως εχει πει ο ιατρος που περιποιειται τα εγκαυματα μου.
Στην παραλια ειμαι ασπρη απο το αντηλιακο, μοιαζω σαν ενα υπερμεγεθες βρεφος που καθεται σε ξαπλωστρα, δραμα λεμεεεεε…
Ο τεκνος της παραλιας -oh! come on, καθε παραλια εχει και απο εναν τετοιο- ο τεκνος λοιπον που νομιζει οτι ειναι τεκνος περιφερεται με το βαδισμα του δυσκοιλιου, το οποιο βαδισμα απο οτι εμαθα εχει ως σκοπο την προβολη των μυωνε του. Και ερχεται ο τεκνος με το δυσκοιλιο βαδισμα και κανει στη φιλαναδα μου ‘κοπελιαααα… Να σου βαλω αντηλιακο?’ Φιλεναδα μου ‘καλε κουλη ειμαι, να σαι καλα, αλλα οχι!’ Εγω πεταγομαι ωσαν φαλλος “εχεις δε τον Σβαρτζενεγκερ τωρα στα γεραματα πως ειναι?”
Αυτος “α να χαθεις! Μπαζο!” εγω: “εχεις χαλαρωμενους πλαγιους κοιλιακους και μιλαααας? εεε? μιλαας?” με κοιταει με βλεμα απελπισιας-θα-το-πω-στη-μαμα-μου και παιρνει το δυσκοιλιο του βαδισμα και φευγει…
Η δευτερη μας αποστολη αφορα στην προσεγγιση της θαλασσεΩΣ. Προσπερναμε τους ωραιους και τις ωραιες που παιζουν ρακετες μπροστα στο κυμα, εμποδιζοντας τους μεν λουομενους να βγουν, τα δε παιδακια να παιξουν η να κατουρισουν στα ρηχα, απο φοβο μην φανε καμια μπαλια στο κεφαλι και δεν ειναι ολα Ζαγορακηδες για να κανουν κεφαλιες, μπορει μεν ο μικρος να ειναι κρυφο ταλεντο στην μπαλα, αλλα ποιος μπαμπας ρισκαρει να το μαθει με αυτο τον τροπο? Ετσι κραταει τον μικρο Καρεμπε κοντα του με το δελεαρ των κεφτεδακιων σε ταπερ και του καρπουζιου το οποιο μετα ρυπαινει ειρηνικα την ακτη μαζι με αποτσιγαρα και πλαστικα φραπεδοποτηρα. Με ελιγμους που εμαθα απο τον πρωην λοκατζη γυμναστη στο λυκειο, καταφερνω να προσεγγισω τα ‘βαθια’ ενω η Τουλα (η Τουλα ειναι η φιλεναδα μου που λεγαμε πιο πριν με το αντηλιακο) ειναι η παραπλευρη απωλεια καθως το μπαλακι προσγειωθηκε στον δεξι της ωμο με τη συνοδεια ενος χλιμιντριστου γυναικειου γελιου και ενος ‘καλε κοπελιιιιαααααα… Συγνωωωμηηηη’ (που να μη βρισκεις παρκινγκ αυριο πρωι μωρη!)
Επιδορπιο:
Μετα την εξοδο μας απο την θαλασσα και την επαναπροσεγγιση της ξαπλωστρας, το πασαλειμμα της αφεντιας μου με αντηλιακο, ερχεται ο σερβιτορος του Bitch Bar (εξηγειται στη συνεχεια ο χαακτηρισμος, μη μας πουνε και μιζερους δηλαδης) και λεει ‘τι θα παρετεεε?’ παραγκελνουμε και μετα γυριζω και λεω πολυ ευγενικα στον νεαρο ‘Μηπως σου ειναι ευκολο να μας φερεις ενα τασακι?’ αυτος: ‘Τασακι? μα γιατι?’ (με βλεμμα του τυπου ‘το μεγαλο τασακι δεν το βλεπεις?’) εγω ‘ α δεν εεχετε εεεεε? Κριμα που χαλαει ετσι μια τοσο ωραια παραλια και γεμιζει γοπες’ (= η ανιψια μου και εγω ειμαστε βερυ βερυ χολοσκασμενες) αυτος: ‘αν βρω θα φερω’. Φερνει τασακι τελικως, το οποιο γεμιζω με αμμο, και τους καφεδες. Στο τελος τον φωναζουμε να πλιρωσουμε και μας βλεπει να αδειαζουμε το τασακι με την βρωμικη αμμο, κ τα πλαστικα κυπελακια σε μια σακουλα πλαστικη. Κοιταει με βλεμμα του τυπου και-τι-διαφορα-κανατε-τωρα?
Αν ηξερες οτι τοσο απλα κανεις την διαφορα, κουβαλωντας μια σακουλα απο το σπιτι σου, τοτε δεν θα αναγκαζοσουν να ξεγοπιαζεις την παραλια αν σε εφερνε ο δρομος σου στη Ροδο ως φανταρο. Δες το και λιγακι εγωιστικα. Εξαλλου ο γλαρος που καθαριζει εχει πολυυυ καιρο να εμφανιστει στην τηλεοραση.
Μπορει η παραλια να εχει λιιγο επικινδυνη αμμο (προχτες στο νοσοκομειο φεραν ενα πιτσιρικι με τρυπα στην πατουσα επειδη -ακουσον ακουσον- ειχε πατησει ξυλακι απο σουβλακι, το οποιο ηταν θαμενο στη αμμο)…
αλλα τουλαχιστον υπαρχει ακομη το μπλε της θαλασσε(ΩΣ εδω) .
