Ζουληγμενο Μανταρινι!

Λιγο παλιο βιντεακι, αλλα παντοτε επικαιρο.

Hμουν εγω λεει και περπατουσα στο δρομο και σε καποια στιγμη ανοιγει το παραθυρο απο ενα αυτοκινητο και μεσα στο αυτοκινητο ηταν ο River Phoenix, ενας που οδηγουσε και δεν τον ηξερα, και ενα αγορι που με αρεσε πολυ αλλα μετα με εφτυσε  (για την ιστορια ας τον πουμε χμμμ… Ζμπυρο?)

Ο Ζμπυρος λοιπον με λεει να μπω μεσα στο αυτοκινητο και εγω μπαινω (να τονισουμε εδω οτι ειναι παρα πολυ επικινδυνο να μπαινετε σε αυτοκινητα με τρεις μαντραχαλεους εκ των οποιων τον εναν δεν γνωριζετε, αλλα στα ονειρα μπορειτε να κανετε οτι θελετε) και μπαινω και παμε για καφε (ναι και ο River) και απο μπροστα μας περνουσε μια παρελαση απο Μανδαρινους που φορουσαν μανδαρινι χιτωνες και μετα περνουσαν κατι μανδαρινοκοριτσακια με καφε χιτωνες και κοτσιδακια και χτυπουσαν κατι κουδουνακια και κατι αλλα σε -ακια που δεν θυμαμαι τωρα.

Μετα ερχοταν τα Μανδαρινακια στα τραπεζακια και τους εδινε ο κοσμος χρηματα, και αφου τελειωσε η παρελαση μπηκαμε ξανα στο αυτοκινητο, χρωματος θαλασσι και διπλα μου καθοτανε ο Ζμπυρος και τον κοιτουσα και μου ελεγε ‘γιατι δεν μου τηλεφωνησες’ και του ειπα ‘δεν γινεται, πηρα αποφασεις για την ζωη μου’ και μου λεει ‘εμαθα για το διδακτορικο, μην πας στην Αυστραλια, μην πας’ (ειναι ο μονος ανθρωπος που μου λεει να μην παω εκει κ οτι με χρειαζεται να μεινω εδω, οποτε παθαινω ενα σοκ, γιατι σε οσους το λεω, μου απαντανε ‘ε αμα θες, πηγαινε’ οποτε και γω απο τα νευρα μου εστειλα τα χαρτια μου- αυτο στον ξυπνιο μου) και παθαινω μια ταραχη και στον υπνο μου και ξυπναω…

Δεν πρεπει να τηγανιζω αυγα πριν να κοιμηθω, μου το εχει πει και ο αδερφος μου, αλλα εγω που να ακουσω, ο ροφος…

Σημερα η κοπελια ειχε νευρα. Πολλα νευρα. Την ρωτησα αν ειναι καλα και μου ειπε οτι εχει περιοδο και οτι εχει νευρα και παντα ετσι ειναι και να την αφησω ησυχη. Μου εχουν πει οτι τα νευρα στην περιοδο ειναι ορμονικο θεμα, και τεινω να διαφωνησω, γιατι νομιζω οτι οι ορμονες μας αποτελουν το αλλοθι μας για τα νευρα μας και τις παραλογες απαιτησεις μας. Σημερα η περιοδος, αυριο το κλιμακτιριο, μεθαυριο η απωλεια του -σκασμενου απο τους παραλλογισμους- μας συζυγου μας.

Η περιοδος ειναι δωρο απο τον Θεο της ειπα, ‘σκασεεε!’ πηρα για απαντηση. Δεν υπαρχει πιο ωραιο πραγμα να μαθαινεις (εστω και με αυτον τον λιγο μπλιχ και επωδυνο τροπο) οτι ολα στον οργανισμο σου δουλευουν ρολοι, οτι μπορεις να κανεις παιδακι, να φερεις μια ζωη στον κοσμο, να εισαι κατι σαν μαγος, να φτιαξεις κατι απο σενα, κατι εντελως δικο σου, που ομως εν τελει δεν σου ανηκει. Και ολα ξεκινανε απο ΕΝΑ κυτταρο μισο (που οταν ειδα κυτταρο στο μικροσκοπιο περυσι επαθα ενα σοκ, ειναι πολυ μικρο λεμεεε!). Γιατι ειναι θαυμα αυτο που γινεται καθε μηνα μεσα σε μια γυναικα και εμεις οι ιδιες ειμαστε εχαριστες που δεν το αναγνωριζουμε. Δεν ξερω αν αληθευει, αλλα καπου διαβασα οτι με την εμμηνορυσια (δεν ξερω αν γραφεται σωστα, ηταν taboo στο σχολειο και δεν εμαθα ουτε να το γραφω σωστα) χανεται αιμα, το αιμα αυτο αναπληρωνεται απο καινουργιο και αυτο ειναι υγεια. So why so sad?

Δεν βγαζω τον εαυτο μου απεξω, ποναω οπως οι περισσοτερες εκεινες τις μερες, αλλα νευρα δεν εχω. Οταν νιωθω ασχημα ειτε εχω τα ρουχα μου ειτε οχι, τρωω σοκολατα, η σοκολατα παντα βοηθαει σε ολα, το εχει πει και ο Woody Allen. Δεν καταλαβαινω ομως γιατι μια γυναικα δεν ειναι χαρουμενη οταν συμβαινει αυτο, γιατι σημαινει οτι ειναι υγιης ανθρωπος και μπορει (αν υπαρχουν και οι καταλληλες προυποθεσεις απο τον εξω κοσμο) να κανει ενα παιδι, να διαιωνισει το ειδος του χομο σαπιους.
Ειμαστε περιεργα πραματα εμεις τελικα… (αλλα μ αρεσει )

Χτες ημουν απογευματινη στη δουλεια οποτε καθομουν και σκαλιζα χαρουμενη κατι σχεδια ακουγωντας REM, μεχρι  που ηρθε ενα ζευγος που θα χτισει σπιτι σε μια περιοχη καπως επινδυνη να το θεσω απλα, και ηρθε ενα εξειδικευμενο συνεργειο και εκανε γεωτρησεις για την ποιοτητα του εδαφους. Φαινοταν απο την εμφανιση τους παρα πολυ ευποροι και απο τα σχεδια του σπιτιου τους ακομη περισσοτερο. Καθισαν στο γραφειο απεναντι μου και τους παρηγγειλα καφε απο το καφενειο. Μου ζητησαν να τους εξηγησω τις προσθηκες που γινανε καθως και την αλλαγη καποιων υλικων.

Ασχετο:

Οταν ειχα πρωτοπιασει δουλεια στο γραφειο, μια απο τις πρωτες μου ‘δουλειες’ ηταν να λεω τι λενε τα αποτελεσματα γεωτρησεων. Με εναν κυριο αποφασισα να αστειευτω λιγακι και δειχνοντας του το σχεδιο τον κοιταξα με υπουλο υφος και ειπα “εδω τον θαψατε τον παππου εεε?” (περιττο να πω οτι εγινε το σωσε μετα στο γραφειο, οι μισοι γελουσαν, οι αλλοι μισοι κοιτουσαν να συνεφερουν τον κυριο μην τον χασουμε εντελως απο πελατη)

Επιστροφη: 

Το εν λογω ζευγος ηταν πολυ σοβαρο, ο συζυγος ειχε μια βαρια χωριατικη προφορα βεβαια, αλλα δεν με ενοιαζε, εξαλλου και εγω εχω το βαρυ ΛΛΛ. Σε καποια στιγμη με ρωτησε ποια θα ειναι η διαφορα του σκυροδεματος με ενα προσθεο υλικο σε σχεση με ενα αλλο. Θεωρησα σκοπιμο να του φερω δειγματα υλικου. Σαλιωνω το δαχτυλο το ακουμπαω στο δειγμα που πιστευω οτι εχει το προσθετο υλικο το βαζω στο στομα (πικριζει? ναι, μπλιαεμπλιρπ) και του λεω ‘αυτο ειναι με το προσθετο, αυτο χωρις. Μπορειτε να τα χαλασετε αν θελετε να τα δοκιμασετε οπως θελετε εσεις κ αυριο να ρθειτε να μας πειτε’ πεταγεται η γυναικα του κυριου ‘καλιεε αυτο εινι πουλι επικινδινουουουουου! ιχ θα πιθανεις απτη βρουμααα… τι εισαι Ισκεντερ εισαι?’ (Ισκεντερ = κασκαντερ??) και ακουω τον συζυγο να λεει ‘Σκασε μωρη!’

Σιγα σιγα παρατηρω οτι η ‘μωρη’ ειναι στην ηλικια μου και ομως, με τοση βαφη πανω της μοιαζει παρα πολυ μεγαλυτερη απο μενα. Τελος παντων. Αφου εφυγαν, ενιωσα παρα πολυ λυπημενη. Χωρις να ξερω γιατι.

Ασχετο νουμερο μεγαλο (2):

Οι μεγαλυτεροι σχολιαστες των γυναικωνε δεν ειναι οι αντρες αλλα οι ιδιες οι γυναικες, αποδειξη οτι το κοζμοπολιταν το γραφουν γυναικες (εχω διαβασει γι αυτο το λεω). Μετα την δουλεια πηγα μεχρι την πλατεια να αγορασω ενα σαντουιτς και συναντησα πολυ μυστηρια βλεματα λογω του ρουχισμου μου (καρο πουκαμισο αθλητικα παπουτσια, μεγαλο τζιν και λιγο λερωμενο με μπετο) και ξεφυγε και ενα σχολιακι απο μια κυρια με σκυλακι (κοιτα πως κυκλοφορουν). Μα εγω ενα σαντουιτς θελω και ουτε θα σας ακουμπισω… αλλα αν θα θελετε αυριο υλικα για το σπιτακι σας, μην τολμησετε να ρωτησετε εμενα, απαξιω (πολυ θα ηθελα, πουστη ορκε)!

Πονοκεφαλος δυο εβδομαδων και ζαλαδες και ελλειψη συγκεντωσης. Και γραματακια να χορευουν.

και πεταλουδες πρασινες, κοκκινες ΚΑΙ κιτρινες!  (αυτο ειναι απο αλλο εργο)

Ο παθολογος το ειπε ξεκαθαρα, Δεν εχεις εγκεφαλικο, (οπως τον ενημερωσα εντρομη) Θα πας σε οφθαλμιατρο… μουρμουρα: καλα τοσα χρονια γυαλα και δεν εχει καταλαβει ακομη ποτε να παει στον οφθαλμιατρο, θα με τρελανει αυτο το παιδι…

Τηλεφωνω λοιπον στον οφθαλμιατρο και του δινω τα στοιχεια μου. Κοιταει στο φακελο μου στο κομπιουτερ του γιατι ακουω τσικιτσικιτσικιτσικι απο μεσα.

Ε, ναι… Ποια απο ολες εισαι? (αυτο ακουστηκε σαν ατακα απο πορνοσταρ ο οποιος συναντησε μετα απο χροοονια μια απο τις συμπρωταγωνιστριες του και αφου του συστηθηκε ‘ειμαι η Τουλααα… Που παιζαμε μαζι στο ‘Αιμομιξια 3 η εκδικηση του παπου!’ της κανει την εν λογω ερωτηση)  και απαντω εγω “του Δημοσιου!”

‘αααα τσικιτσικιτσικι πες ετσι τσικιτσικιτσικιτσικιτσικι’ ακουω απο την αλλη πλευρα.

“τι εχεις? παλι εσπασες τα γυαλια σου? τσικιτσικιτσικιτσικιτσικι” (μα καλα τι πληκτρολογει τωρα?) ‘Οχι εχω πονοκεφαλο και μαλλον ανεβηκε η μυωπια μου’.

‘τσικιτσικιτσικιτσικιτσικι και εισαι 23 ε? τσικιτσικι ελα απο εδω τσικιτσικιτσικι  το απογευμα, μηπως και δεν ειναι η μυωπια σου τσικιτσικιτσικι’

… ωχ ωχ ωχχ.

Εγω παντως εχω εξασκηθει για παν ενδεχομενο:

Εχω μαθει να γραφω με τυφλο συστημα.

Εχω εκπαιδευσει την γατα να με καθοδηγει, (βεβαια κανουμε ενα μικρο παρκουρ πανω απο καδους σκουπιδιων και γλαστρες, σημασια εχει ομως οτι ζω ακομη)

Εχω μαθει το δρομο για τη Σχολη με κλειστα ματια!

(Ασχετο: (αληθεια λεω, ασχετο ειναι!!!) υπαρχουν μελετες οτι ο @υνανισμος τυφλωνει?)

Μου την σπας ρε φιλε με τα επιμελως ατημελητα ρουχαλακια-ολα μαρκες-δεν-φοραω-τιποτα-που-να-κοστιζει-λιγοτερο-απο-100 ευρω- και το μπλαζε υφακι. Ειδικα οταν γυρνας και μου λες με αυτο το υφος ‘η δουλεια σου στερειται φαντασιας και ειστε απο τους πιο πεζους ανθρωπους που υπαρχουν’.

Μα φιλε μου ζαβε, απο ποτε ειμαι μονο η δουλεια μου? μπηκες στον κοπο να με γνωρισεις? μπορει ας πουμε να μ αρεσει το κοζμοπολιταν! χομπι ειναι κι αυτο, πως να το κανουμε! Κοζμοπολιταν? (υφακι απεχθειας) τι πεζος ανθρωπος που εισαι! Και ακολουθει το βλεμμα-σκαννερ ρουχων με εμφαση στο παντελονακι μου-απομιμηση απο τη λαικη (I wear it with pride!!!).

Το παρακαμπτω ομως γιατι σχολιασες οτι εισαι υπερανω και οτι εισαι ενας πολυ απλος ανθρωπος και σε ενδιαφερει μονο η τεχνη και η γνωση. Σε αντιθεση με μενα.

Καθεσαι και σε εκμεταλευεται το αφεντικο σου, μου λες, εχεις συμβιβαστει με το κατεστημενο. Αγαπουλα μου καλη, απανταω εγω, θα μπορουσαμε να ειμαστε φιλοσοφοι του δικου σου βεληνεκους ( οχι μονο εγω, και η πλειοψηφια των ανθρωπων στον κοσμο, believe me) , αν ειχαμε λυσει το προβλημα του ‘τι θα φαμε σημερα’. Στην αρχαια Ελλαδα το ειχαν πιασει το νοημα της φιλοσοφιας δουλευει ο δουλος (το λεει και η λεξη, δουλ-ος) και καθοταν οι αρχαιοι κανανε σεξ, φιλοσοφουσαν και πολεμουσαν μεταξυ τους (απο τοτε ωραιοι ημαστε, μεταξυ μας τρωγωμαστε). Αναρωτιεμαι, αγαπητε συμφοιτητα, ποιος δουλος δουλευει για σενα?

Αυτες ηταν οι σκεψεις μου κατα την διαρκεια της ομολογουμενως συντομης γνωριμιας μου με εναν συμφοιτητη (ψευδο)κουλτουριαρη. Δεν ειχα καμια ορεξη να πω για τις ταινιες που μ αρεσουν, η για τα βιβλια που διαβαζω, δεν εχει νοημα εξαλλου, οτι και να πω θα ειναι λιγο μπροστα στην υψηλη διανοηση.

Γιατον σωφρονισμο των ανωτερων ‘διαφορετικων’ που δεν αναγνωριζουν την μετρια διαφορετικοτητα των υπολοιπων, προτεινω την ληψη των εξης μετρων:

*Συλογη ολλων αυτων (ξεχωριζουν απο το μαλλι-τζιβα, το γυαλι -παρμπριζ και τα ψευτοξηλωμενα ρουχα) σε ενα ερημονησι σε καμπινγκ (μιας κ ειναι φανατικοι του καμπινγκ και σνομπαρουν ανελεητα οσους πανε διακοπες σε ξενοδοχεια).

*Απο τα ηχεια να ακουγεται συνεχεια η θεα Ανετουλα Μαρμαρινου, το Ειρηνακι Μερκουρη και η Στελλιτσα Μπεζεντακου.

* Υποχρεωτικη παρακοπουθηση ταινιων Σταθη Ψαλτη, Ταμπτακου, Γαρδελη, Αλιμπερτη, Γκουζγκουνη και Divine (Pink Flamingos).

*Ενδυση με ρούχα χαμηλου κοστους και αποχωρισμος του γυαλιού- παρμπριζ οταν εχει συννεφια.

*Αναγνωση περιοδικων οπως το Ciao και το ok. Για τα κοριτσακια προβλεπεται υποχρεωτικη αποστηθιση cozmopolitan και για τα αγορακια του men’s health.

Μηπως διαλεξα λαθος δουλεια (βερετη, χωρις φαντασια κλπ) και επρεπε να γινω δεσμοφυλαξ?

Το εχω ξαναπει και σε παλιοτερο ποστ οτι μ αρεσει παρα πολυ η βροχη. Μ αρεσει να βρεχει και εγω να ειμαι μεσα στο σπιτι και να φοραω μπιτζαμες (τις γκριζες με τα ζωα της ζουγκλας πανω) και να πινω γαλλικο καφε απο την αγαπημενη μου κουπα και να ακουω το πλιτς πλατς. Η βροχη ειναι ενα καιρικο φαινομενο που δεν χρειαζεται την συνοδεια μουσικης, ειναι μουσικη απο μονη της σε αντιθεση με το χιονι το οποιο για να καταλαβεις τον σκοπο του, χρειαζεται να βαλεις να ακουσεις μουσικη.

Αντιθετα δεν μ αρεσει να ειμαι εξω οταν βρεχει. Γιατι τοτε η βροχη γινεται πολυ επιθετικη και δεν ειμαι για πολεμους τωρα.

Κοντα στ αλλα πρεπει να σκεφτω και το μελλον μου και τι μου επιφυλλασσει αυτο. Θα καταφερω αραγε να φυγω απο το Γκρις, η θα μεινω εδω για παντα?

…και ο ηλιος καιει σαν… να μην το πω και εχει εκκλησια αυριο.

Δεν παλευεται η ζεστη και η ΕΜΥ ειπε οτι θα εχει μπουρινι, που ειναι το μπουρινι οεο?

Ορεχτικο:

Τοσημερινο θεμα που θα θιξουμε ειναι αυτο της θαλασσεΩΣ και ειναι αφιερωμενο σε αυτους που εμειναν στην πολη οπως εγω, ωρα καλη.

Κυριως πιατο:

Δεν θελω θαλασσα, δεν κανει γιατι καιγομαι, παθαινω εγκαυματα απο τον ηλιο, πασαλειβομαι καθε 45 λεπτα με αντηλιακο οπως εχει πει ο ιατρος που περιποιειται τα εγκαυματα μου.

Στην παραλια ειμαι ασπρη απο το αντηλιακο, μοιαζω σαν ενα υπερμεγεθες βρεφος που καθεται σε ξαπλωστρα, δραμα λεμεεεεε…

Ο τεκνος της παραλιας -oh! come on, καθε παραλια εχει και απο εναν τετοιο- ο τεκνος λοιπον που νομιζει οτι ειναι τεκνος περιφερεται με το βαδισμα του δυσκοιλιου, το οποιο βαδισμα απο οτι εμαθα εχει ως σκοπο την προβολη των μυωνε του. Και ερχεται ο τεκνος με το δυσκοιλιο βαδισμα και κανει στη φιλαναδα μου ‘κοπελιαααα… Να σου βαλω αντηλιακο?’ Φιλεναδα μου ‘καλε κουλη ειμαι, να σαι καλα, αλλα οχι!’ Εγω πεταγομαι ωσαν φαλλος “εχεις δε τον Σβαρτζενεγκερ τωρα στα γεραματα πως ειναι?”
Αυτος “α να χαθεις! Μπαζο!” εγω: “εχεις χαλαρωμενους πλαγιους κοιλιακους και μιλαααας? εεε? μιλαας?” με κοιταει με βλεμα απελπισιας-θα-το-πω-στη-μαμα-μου και παιρνει το δυσκοιλιο του βαδισμα και φευγει…

Η δευτερη μας αποστολη αφορα στην προσεγγιση της θαλασσεΩΣ. Προσπερναμε τους ωραιους και τις ωραιες που παιζουν ρακετες μπροστα στο κυμα, εμποδιζοντας τους μεν λουομενους να βγουν, τα δε παιδακια να παιξουν η να κατουρισουν στα ρηχα, απο φοβο μην φανε καμια μπαλια στο κεφαλι και δεν ειναι ολα Ζαγορακηδες για να κανουν κεφαλιες, μπορει μεν ο μικρος να ειναι κρυφο ταλεντο στην μπαλα, αλλα ποιος μπαμπας ρισκαρει να το μαθει με αυτο τον τροπο? Ετσι κραταει τον μικρο Καρεμπε κοντα του με το δελεαρ των κεφτεδακιων σε ταπερ και του καρπουζιου το οποιο μετα ρυπαινει ειρηνικα την ακτη μαζι με αποτσιγαρα και πλαστικα φραπεδοποτηρα. Με ελιγμους που εμαθα απο τον πρωην λοκατζη γυμναστη στο λυκειο, καταφερνω να προσεγγισω τα ‘βαθια’ ενω η Τουλα (η Τουλα ειναι η φιλεναδα μου που λεγαμε πιο πριν με το αντηλιακο) ειναι η παραπλευρη απωλεια καθως το μπαλακι προσγειωθηκε στον δεξι της ωμο με τη συνοδεια ενος χλιμιντριστου γυναικειου γελιου και ενος ‘καλε κοπελιιιιαααααα… Συγνωωωμηηηη’ (που να μη βρισκεις παρκινγκ αυριο πρωι μωρη!)

Επιδορπιο:
Μετα την εξοδο μας απο την θαλασσα και την επαναπροσεγγιση της ξαπλωστρας, το πασαλειμμα της αφεντιας μου με αντηλιακο, ερχεται ο σερβιτορος του Bitch Bar (εξηγειται στη συνεχεια ο χαακτηρισμος, μη μας πουνε και μιζερους δηλαδης) και λεει ‘τι θα παρετεεε?’ παραγκελνουμε και μετα γυριζω και λεω πολυ ευγενικα στον νεαρο ‘Μηπως σου ειναι ευκολο να μας φερεις ενα τασακι?’ αυτος: ‘Τασακι? μα γιατι?’ (με βλεμμα του τυπου ‘το μεγαλο τασακι δεν το βλεπεις?’) εγω ‘ α δεν εεχετε εεεεε? Κριμα που χαλαει ετσι μια τοσο ωραια παραλια και γεμιζει γοπες’ (= η ανιψια μου και εγω ειμαστε βερυ βερυ χολοσκασμενες) αυτος: ‘αν βρω θα φερω’. Φερνει τασακι τελικως, το οποιο γεμιζω με αμμο, και τους καφεδες. Στο τελος τον φωναζουμε να πλιρωσουμε και μας βλεπει να αδειαζουμε το τασακι με την βρωμικη αμμο, κ τα πλαστικα κυπελακια σε μια σακουλα πλαστικη. Κοιταει με βλεμμα του τυπου και-τι-διαφορα-κανατε-τωρα?

Αν ηξερες οτι τοσο απλα κανεις την διαφορα, κουβαλωντας μια σακουλα απο το σπιτι σου, τοτε δεν θα αναγκαζοσουν να ξεγοπιαζεις την παραλια αν σε εφερνε ο δρομος σου στη Ροδο ως φανταρο. Δες το και λιγακι εγωιστικα. Εξαλλου ο γλαρος που καθαριζει εχει πολυυυ καιρο να εμφανιστει στην τηλεοραση.

Μπορει η παραλια να εχει λιιγο επικινδυνη αμμο (προχτες στο νοσοκομειο φεραν ενα πιτσιρικι με τρυπα στην πατουσα επειδη -ακουσον ακουσον- ειχε πατησει ξυλακι απο σουβλακι, το οποιο ηταν θαμενο στη αμμο)…

αλλα τουλαχιστον υπαρχει ακομη το μπλε της θαλασσε(ΩΣ εδω) .

Αν και για να ειμαι ειλικρινης δεν ειμαι και τοσο ψαρακας, αφου εχω μπογκ απο παλια, νατο δηλαδη, αληθεια λεω!

Παλαιο μπλογκι

Ωραια και αφου συστηθηκαμε, λεω οτι ειναι δυσκολο να ανεβασω το παλιο μπλογκ-μικρομεσαια επιχειρηση εδω περα, οποτε θα συνεχισω εδω (στο εμπορικο σαν να λεμε) τις μανταρινοφιλοσοφιες μου. Wish me luck και πειτε κ κανα κολπο να προσθεσω μπλογκια που μ αρεσουνε στην δεξια μπαντα της σελιδος!

Μιλ Μερσι!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!